• Newsletter

Αυτοσυνέντευξη #5
( Πετυχαίνω την Άρια κάτω από την κάσα της πόρτας του υπνοδωματίου της. Δεν περίμενα να ξεκινήσει εδώ η συνέντευξή μας, αλλά απ’ την άλλη έχει και πλάκα!)

  • Γειά σου Άρια. Είσαι καλά;
    Καλησπέρα. Μια χαρά. Εσύ;

  • Είμαι καλά. Τι κάνεις κάτω από την κάσα;
    Nόμιζα ότι έγινε σεισμός, αλλά τελικά ήταν ο αέρας αυτός που κουνούσε τα φώτα.

-Φοβάσαι τους σεισμούς;
Ναι και όχι. Αλλά όταν συμβαίνουν, πάντα ψάχνω δοκάρια. Και πάντα αναρωτιέμαι πώς μπορεί να με σώσει όταν περισσεύω δεξιά κι αριστερά τους. Νομίζω πως τελικά δεν είναι το πιο σωστό σημείο προστασίας.

  • Θέλεις να μείνουμε εδώ για τη συνέχεια ή προτείνεις άλλο μέρος;
    (γελάει) Πάμε κάπου αλλού!! Εδώ απέναντι βρίσκεται το πιο φουντωτό δέντρο της γειτονιάς. Ξέρεις, αυτό που ζηλεύεις αφόρητα και θα ήθελες να είναι μπροστά από το δικό σου παράθυρο! Αν ήμουν γάτα, ή πουλί, θα κοιμόμουν κάπου χωμένη στα κλαδιά του. Πάμε να δούμε αν μπορούμε να σκαρφαλώσουμε και αν ναι, μιλάμε εκεί!! Αν όχι, πάμε στην ταράτσα. Έχει θέα όλες τις κεραίες της πόλης. Πρέπει να ξαπλώσεις ανάσκελα και στο κέντρο της για να βλέπεις μόνο ουρανό.

  • (47 λεπτά μετά και αφού δε βρήκαμε τα κλειδιά της ταράτσας.)
    Μάλλον ξεχάσαμε να σκαρφαλώνουμε, ε;

-Μάλλον. Πάμε περίπατο;
NAI.

  • Τι έκανες σήμερα; Πριν το “σεισμό”;
    Έκανα μάθημα μπαλέτου και σύγχρονου χορού στην α’ και β’ λυκείου αντιστοίχως του Καλλιτεχνικού Σχολείου Κερατσινίου.

  • Ο Φλεβάρης φλέβισε. Τα παιδιά συγκεντρώνονται?
    Χαχαχαχα !! Δυσκολεύονται όλο και πιο πολύ, θαρρώ. Σήμερα ένα κορίτσι δε μπορούσε να κάνει μάθημα γιατί είχε αγωνία ψυχής! Από τις πιο όμορφες στιγμές παραδοχής αλήθειας που έχω ζήσει στο σχολείο, αλλά και τόλμης (!) να διεκδικήσει την παύση της λόγω αδυναμίας ψυχής. Και δεν έπαιζε θέατρο, δεν είναι παιδί της τεμπελιάς. Την έβλεπα. Της ήταν δύσκολο να συμμετέχει. Την πίστεψα. Γενικώς, με ενδιαφέρει η εμπιστοσύνη μεταξύ μας, αν και ξέρω πως αρκετοί είναι εκείνοι που το λένε το ψεματάκι τους.

  • Τελικά την πίεσες να κάνει μάθημα?
    Όχι.

  • Το μετάνιωσες?
    Δεν έχω διερωτηθεί ακόμη. Κάποιες φορές αφήνω την παρόρμηση ελεύθερη να υπάρχει ως τέτοια, χωρίς μετά- σκέψεις.

  • Εσένα σε έπιασε η άνοιξη?
    Όχι. Αρνούμαι. Μου αρέσει ο χειμώνας. Ρίχνει τους παλμούς μου και μου επιτρέπει να διαβάζω βιβλία. Την άνοιξη ξεκινώ να διαβάζω τοπία. Κι ύστερα μου λείπουν τα βιβλία και έρχεται το καλοκαίρι και ακούω μόνο κύματα.
    (χτυπάει το κινητό της. Δε μπορώ να διακρίνω το τραγούδι, οπότε ρωτώ.)

  • Τι έχεις για ringtone?
    To Getting Some Fun Out Of Life από Billie Holiday !

  • Τι σου αρέσει και το διάλεξες?
    Μα, είναι απίθανο!
    Άκου στίχους: (τραγουδάει και χτυπάει με τα χέρια της το ρυθμό)
    When we want to love, we love / When we want to kiss, we kiss / With a little petting, we're getting / Some fun out of life/ When we want to work, we work/ When we want to play, we play/ In a happy setting, we're getting/ Some fun out of life/ Maybe we do the right things / Maybe we do the wrong/ Spending each day/ Just wending our way along

  • Εσύ δουλεύεις όταν θέλεις, ή και όταν δε θέλεις?
    XAXAXAXA νομίζω ότι είμαι από τους τυχερούς που έχω κάνει την αγάπη μου οδυνηρό επάγγελμα. Άλλωστε σου έχω ήδη μιλήσει για τις δυσκολίες της χορευτικής, επαγγελματικής ζωής. Αν ξαναμιλήσω για αυτές θα σταματήσουν να σε διαβάζουν! Χαχα

  • Έχεις δίκιο! Σου δίνω το ελεύθερο να μιλήσεις για αυτό μονάχα εάν έχεις κάτι να πεις που δεν έχεις αναπτύξει άλλη φορά!
    Χμ! ......... Κοίτα. Μπορώ να μιλήσω ελάχιστα για το καθεστώς στα Καλλιτεχνικά, μιας που πριν αναφερθήκαμε σε αυτά. Τα Καλλιτεχνικά Γυμνάσια και Λύκεια της χώρας μας, δεν είναι πολλά. Ίσως έξι, επτά? Τα σχολεία αυτά έχουν τρεις κατευθύνσεις (χορού, θεάτρου, εικαστικών) και ως κύρια μαθήματά τους έχουν καλλιτεχνικά μαθήματα, διδασκόμενα από ανθρώπους που ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ κάνουν τα χαρτιά τους ώστε να μοριοδοτηθούν σύμφωνα με ακαδημαϊκά και καλλιτεχνικά κριτήρια. Φέτος μπήκαμε στα σχολεία την τελευταία εβδομάδα του Νοέμβρη. Μέχρι και σήμερα (10.2.2020) έχω πληρωθεί 92 ευρώ! Oh yeah! Απαιτούν δηλαδή να ξεκινήσεις τη δουλειά έχοντας χρηματικό κεφάλαιο που θα σε συντηρεί μέχρι την πρώτη πληρωμή. Μη σου πω και μέχρι τη δεύτερη!

  • Δεν πληρώνεστε κάθε μήνα;
    Όχι. Είμαστε ιδιωτικοί υπάλληλοι του δημοσίου που αμοίβονται με 7 ευρώ και κάτι/ ώρα, περίπου κάθε 3 μήνες και χωρίς φυσικά να πληρωνόμαστε αργίες και εορτές. Ίσως είναι too much information, αλλά καλό είναι να επικοινωνούμε σιγά σιγά τα εργασιακά προβλήματα που έχουν κόστος και για τα ίδια τα παιδιά. Μου φαίνεται αδιανόητο να δίνονται χρήματα (εκατομμύρια) σε ιδιωτικά κανάλια για παραγωγές σειρών και όχι σε σχολεία που ανοίγουν χωρίς υποδομές, χωρίς καθηγητές και χωρίς όραμα κι αγάπη. Ναι. Αυτά είναι που μου λείπουν τελικά στην εκπαίδευση. Η αγάπη, το νοιάξιμο και το όραμα.

  • Τα παιδιά χαίρονται σε αυτό το περιβάλλον που φαντάζει καλύτερο των άλλων δημοσίων σχολείων;
    Τα παιδιά δεν είναι σε ηλικία εύκολης εύρεσης χαρούμενων στιγμών. Θυμάσαι τον εαυτό σου χαρούμενο στην εφηβεία; Εγώ τον θυμάμαι πιεσμένο και σε ένα σχολικό περιβάλλον με παθογένεια. Παρόλα αυτά, η χαρά έρχεται και φεύγει στο σχολείο, όπως και στη ζωή.

  • Η ζωή σου με ποιο βιβλίο σε πάει για ύπνο;
    Μέχρι και απόψε με τον ‘Βίο του Γαλιλαίου‘ του Μπρέχτ. Αύριο θα ψάξω τη ‘Λιμναία Οδύσσεια‘ με κείμενα και συνεντεύξεις του Γιάννη Κουνέλλη.

-Ευχαριστώ Άρια.
Εις το επανιδείν!