• Newsletter

Αυτοσυνέντευξη #3
(Νοέμβριος 2017)

Η dance artist Άρια Μπουμπάκη δίνει μία ακόμη αυτο-συνέντευξη μιλώντας για τα σεμινάρια κίνησης και αυτοσχεδιασμού που θα δώσει στο Ηράκλειο Κρήτης, αλλά και για το πώς βιώνει τη διδασκαλία ως διαδικασία.

  • Καλησπέρα Άρια. Χαίρομαι που βρήκες λίγο χρόνο για άλλη μία κουβέντα. Πέρασαν περίπου δύο μήνες από την τελευταία φορά που τα είπαμε. Τότε, είχες μόλις γυρίσει από Παρίσι. Πώς σε βρίσκω δύο μήνες μετά;

  • Πω πω! Πέρασαν κιόλας δύο μήνες! Λοιπόν...δε ξέρω πού βρίσκομαι. Θεωρώ πως είναι μια περίοδος μεταβατική κατά την οποία προσπαθώ να φτιάξω ένα χάρτη αναγκών, επιθυμιών και δρόμων επίτευξης. Σα να καθαρίζω το χώμα της ζωής μου από ζιζάνια. Δεν είναι εύκολη διαδικασία, γιατί ενώ την έχω ανάγκη, ταυτόχρονα την κατηγορώ ως πολυτέλεια. Απαιτεί τρομακτικά πολύ χρόνο, καθώς τα παράσιτα δε θέλω να τα σκοτώσω με χημικά, αλλά να τα μαζέψω σε ένα κουτί και να τα αφήσω ελεύθερα κάπου μακριά μου. Περίεργη περίοδος...

  • Γιατί την κατηγορείς ως πολυτέλεια?

  • Γιατί ο χρόνος κυλά, μαζί και τα έξοδα.

  • Kαταλαβαίνω. Εκτός από το να διώχνεις τα παράσιτα, μήπως θα βοηθούσε να μαζεύεις άλλα έντομα; Πεταλούδες, λιβελούλες, πασχαλίτσες...;

  • Χαχαχα διάλεξες όλα τα ρομαντικά, αλλά νοιώθω τι θέλεις να πεις. Νομίζω πως για την ώρα προσπαθώ να εδραιώσω τον χώρο των ήδη ‘σταθερών‘ της ζωής μου, να νοιώσω ότι καλά πατούν και να τις απολαύσω. Βέβαια, υπάρχουν και νέα πράγματα που φανερώνονται και χαρίζουν νέα χρώματα! Τα υποδέχομαι με χαρά και σκαλίζω το έδαφός τους για να ριζώσουν γερά!

  • Γιατί συστήνεσαι πλέον ως “dance artist”? Το διάβασα στο Instagram σου και μου έκανε εντύπωση!

  • Τα τελευταία χρόνια δουλεύω πολύ με τις λέξεις και τη γραφή γενικότερα. Με βοηθάει να δίνω νέα επίπεδα στο πώς αντιλαμβάνομαι αυτά που δημιουργώ, αλλά και βλέπω. Όταν άρχισα να δημιουργώ έργα και να τα παρουσιάζω σε φεστιβάλ, ξεκίνησαν να με αποκαλούν χορογράφο. Ακόμη κι αν η ίδια χόρευα στα έργα μου, ήμουν πια ‘χορογράφος‘. Όχι χορεύτρια ή και τα δύο. Δε σου κρύβω πως ένας τέτοιος τίτλος άρχισε να με περιορίζει. Όχι στο ότι υποχρεούμαι πλέον μόνο να χορογραφώ, αλλά στο αίσθημα ότι άρχισαν οι γύρω μου να με αντιμετωπίζουν ως τέτοια (δηλ. χορογράφο). Όταν κάποια στιγμή διάβασα έναν χορευτή, χοργράφο, curator, περφόρμερ, visual artist να αυτοαποκαλείται “dance artist”, κάτι έκανε κλικ μέσα μου και αποφάσισα να υιοθετήσω αυτόν τον τίτλο! Μου φαίνεται (για την ώρα) πως είναι πολύ κοντά στη φύση και το εύρος των καλλιτεχνικών δράσεων που έχω και θέλω να έχω.

  • Πηγαίνεις Κρήτη αυτό το σαββατοκύριακο. Θα κάνεις μάθημα στην πρώτη Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης στο νησί. Πώς αισθάνεσαι για αυτό και τι περιμένεις;

  • Αισθάνομαι μεγάλη χαρά, αγωνία, ανυπομονησία και λίγο άγχος. Δε ξέρω τι θα συναντήσω. Δεν έχω ξαναδουλέψει με τα παιδιά, αλλά ανυπομονώ να τα γνωρίσω και να μοιραστώ μαζί τους τα κινητικά μου ενδιαφέροντα. Είναι ωραία αίσθηση κάθε φορά που πηγαίνω στο νησί μου για διδασκαλία. Είναι σα να επιστρέφω κάτι που μου δανείστηκε πριν χρόνια.

  • Σου αρέσει η διδασκαλία;

  • Την αγαπώ. Και δεν είναι σάλια! Αλήθεια την αγαπώ. Αποτελεί κινητήρια δύναμη της ζωής μου. Μου δίνει κίνητρο να μη μένω στάσιμη, να συνεχίζω την πάλη προς την ολοκλήρωση, να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, πιο δοτικός κι ειλικρινής, λιγότερο εγωιστής ή ζηλόφθον και ποτέ πρότυπο. Μια φίλη μου είπε τις προάλλες πως τα επιτυχημένα μαθήματα από άποψη προσέλευσης είναι εκείνα στα οποία ο μαθητής βλέπει μια ‘εικόνα‘ στην οποία θέλει να μοιάσει. ‘Να γίνω γυμνασμένος σαν τον...να πηδάω σαν την... ‘... Άρχισα τότε να σκέφτομαι κατά πόσο εγώ δημιουργώ ένα τέτοιο πρότυπο- εικόνα στα μαθήματά μου και κατέληξα πως μάλλον ποτέ δεν επιδίωξα κάτι παρόμοιο. Έγνοια μου είναι να βοηθήσω τους μαθητές να δημιουργήσουν το δικό τους πρότυπο από το μηδέν. Να το χτίσουν σιγά σιγά με στέρεες βάσεις και να είναι δικό τους δημιούργημα. Φυσικά και δεν απορρίπτω τη σημασία και την αξία των προτύπων. Απλώς μάλλον, δεν είναι ο δικός μου τρόπος.

  • Για ’σένα δηλαδή δεν υπήρξαν πρότυπο οι δάσκαλοί σου; Δεν ήθελες ποτέ να μοιάσεις σε κάποιον;

  • Υπήρξα πολύ τυχερή. Στην Κρήτη διδάχθηκα από δύο υπέροχες γυναίκες. Τη Ντίνα Βασιλάκη ως μικρούλα, τότε που άρχισα να ανακαλύπτω την κίνηση και τον ρυθμό και στη συνέχεια την Χαρά Καράλη που μου έδειξε τον δρόμο προς τον σύγχρονο χορό και μου φύτεξε το μικρόβιο της δημιουργίας. Δεν ήθελα ποτέ να γίνω η μία ή η άλλη. Το σπουδαίο στα μάτια μου είναι ότι έχτισαν ένα δρόμο που σιγά σιγά με οδήγησε στο να ανακαλύψω και να δημιουργήσω από μικρή ηλικία την άρια που εγώ θα ήθελα να είμαι, ως χορεύτρια, αλλά και ως άνθρωπο. Τους είμαι ευγνώμων.

  • Δάσκαλοι που σε απογοήτευσαν;

  • Σε μεγαλύτερη ηλικία. Από τα χρόνια σπουδών και μετά. Αλλά για να είμαι ειλικρινής, δε ξέρω εάν τους αποκαλώ και τους αντιμετωπίζω ως δασκάλους. Πάντα αναρωτιόμουν εάν ένας καλλιτέχνης που μοιράζεται μια διαδικασία έρευνάς του μέσω ενός σεμιναρίου ή τακτικού μαθήματος είναι ή όχι ΚΑΙ δάσκαλος. Νομίζω πως έχει να κάνει με την πρόθεσή του. Δηλαδή το αν θέλει να είναι ή όχι. Συνάντησα πολλούς που μάλλον δεν ήθελαν. Ή που δε γνώριζαν πως κάτι τέτοιο αποτελεί επιλογή. Οπότε, δε ξέρω εάν τους κρίνω ή όχι ως δασκάλους για να πω εάν ήταν καλοί ή απογοητευτικοί. Κάποιες φορές λέω πως είναι απλά τα πράγματα. Πως υπάρχουν καλοί και κακοί δάσκαλοι, όπως υπάρχει καλή και κακή τέχνη. Όταν όμως είμαι περισσότερο ρομαντική, προσδίδω μια ιερότητα στην έννοια-ύπαρξη του δασκάλου και της τέχνης, απορρίπτοντας ευκολότερα κάποιον που στα μάτια μου δεν έχει καθαρή πρόθεση δράσεως.
    Για να σου απαντήσω όμως λιγότερο φιλοσοφικά, η μεγαλύτερη απογοήτευση έρχεται από εκείνους που θεωρείς δασκάλους σου, αλλά ο χρόνος και οι πράξεις τους γκρεμίζουν τη θέση που είχαν για εσένα στη ζωή σου. Και αυτό μου έχει συμβεί. Κι ήταν σκληρό, μα τελικώς κερδοφόρο.